Τις μέρες του περυσινού χιονιά στην Αθήνα τo Facebook είχε γεμίσει με την προτροπή να μην παραγγείλουμε τίποτα delivery για την ασφάλεια των παιδιών με τα μηχανάκια που θα αναγκάζονταν να οδηγήσουν στους επικίνδυνους δρόμους. Την επομένη το παιδί που συνήθως έρχεται σπίτι με ρώτησε αν συμμετείχα κι εγώ σε αυτό. Του απάντησα κάτι μεταξύ […]
Όσοι δημοκράτες και σώφρονες τα έχουν με τον «αστικό κοινοβουλευτισμό» μάλλον επιλέγουν λάθος μάχες. Οσο εκείνοι απέχουν ως αντίδραση από τις διαδικασίες, οι Σπαρτιάτες θα φτάσουν μέχρι το Παγκράτι.
Ο θρησκευτικός όρκος όταν δεν εργαλειοποιείται για να χωρίσεις τους ανθρώπους σε πιστούς και απίστους, σε πατριώτες και μειοδότες, είναι άλλο ένα έθιμο από εκείνα που αποφασίζει ο καθένας αν θέλει να συμμετέχει ή όχι.
Στην αυτο-οργάνωση πολλές φορές σε αναγκάζει το ένστικτο της επιβίωσης. Αν δεν κάνεις κάτι μόνος σου, πεθαίνεις, απλό.
Σε έναν κόσμο που είναι απόλυτα καλωδιωμένος, άρα και συνδεδεμένος, συμβαίνει το παράδοξο να δημιουργούνται κρυφές συλλογικότητες οι οποίες είναι αποτέλεσμα είτε μιας πολύ καλής οργάνωσης είτε του ακριβώς αντίθετου, αποτέλεσμα των νόμων του χάους
Ενας λόγος που αρκετοί αριστεροί γύρισαν την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ και στράφηκαν στο ΚΚΕ είτε αλλού είναι γιατί επιστράτευσε πρακτικές ξένες προς την ηθική της Αριστεράς
Στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρξε καμία τεχνολογική εξέλιξη – ακόμη και απλός νεωτερισμός – που δεν γέννησε σκεπτικισμό και αμφισβήτηση από μεγάλο πληθυσμό. Ακόμη και ο Σιδηρόδρομος είχε τους αρνητές του τον 18ο αιώνα. Ο φόβος των ανθρώπων μπροστά στο καινούργιο, εκείνο που μας ξεβολεύει από τη ρουτίνα μας, που απαιτεί από εμάς την ανάπτυξη ενός […]
Το αν ένα τραγούδι χαρακτηριστεί ή όχι πολιτικό, συνήθως δεν έχει να κάνει με τις προθέσεις του αλλά με εκείνο που του αποδίδει ο κόσμος.
Στις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, οι πανεπιστημιακές σπουδές ήταν μονόδρομος αν ήθελες να αποφύγεις τη μοίρα των γονιών σου, να βγάλεις το κεφάλι σου λίγο πιο πάνω από τη γραμμή της ανέχειας, της ανασφάλειας αλλά και της κοινωνικής απαξίωσης.
Αν θελήσουμε να αξιολογήσουμε τον χάρτη των δικαιωμάτων στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, το τελευταίο μέρος που θα ψάξουμε είναι οι νόμοι. Εκεί τα πράγματα είναι σε μια ιδεατή διάσταση. Δεν υπάρχουν νόμοι που θεσμοθετούν διακρίσεις και αποκλεισμούς. Θεωρητικώς όλοι είμαστε ελεύθεροι να εργαστούμε, να ενταχτούμε, να συμμετέχουμε. Οι νόμοι προκύπτουν από τις σύγχρονες ανάγκες της […]
Τα παραδείγματα ανθρώπων που φυλακίστηκαν για λίγο ή πολύ και έπειτα αποδείχθηκε η αθωότητά τους είναι πολλά και πρόσφατα.
Υπάρχουν αρκετοί όροι για τους οποίους οι γνώσεις των περισσότερων πολιτών περιορίζονται στην ονομασία τους. Θεσμικοί ή ακόμη και δομικοί όροι μιας δημοκρατίας. Ας αναλογιστούμε πόσες φορές έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια τον όρο «Ενορκη Διοικητική Εξέταση». Ενας όρος με ιδιαίτερο ειδικό βάρος, αμέσως το μυαλό σου πηγαίνει πως εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά. Από […]
Οι κυβερνήσεις που ζητούν ψήφο ανανέωσης θητείας διαγράφουν τον ίδιο τους τον εαυτό
Tα ζητήματα αυτοπροσδιορισμού έχουν μπει για τα καλά στον δημόσιο διάλογο και επιτέλους κάποτε έπρεπε να γίνει. Ορισμένα δεν θα έπρεπε να μπαίνουν καν στη διαδικασία διαλόγου, όπως για παράδειγμα ο αυτοπροσδιορισμός σεξουαλικής ταυτότητας και άλλων παρόμοιων θεμάτων που δεν πέφτει κανένας λόγος σε κανέναν άλλον πέραν από τον αυτοπροσδιοριζόμενο. Τα προσωπικά όρια του καθενός […]
Οι μεγάλες έννοιες, οι ασπόνδυλες, οι μη αντικειμενικά μετρήσιμες, είναι σαν μια χούφτα νερό. Ποτέ δεν έχει το νερό το ίδιο σχήμα στα χέρια διαφορετικών ανθρώπων. Οσοι οι άνθρωποι τόσα τα σχήματα. Μιλώντας για ευτυχία, και κυρίως όταν επιχειρούμε να την ορίσουμε ως ένα μέγεθος συλλογικής εμπειρίας, κοινού τόπου ολόκληρων λαών, καταλαβαίνουμε πως κάποιες συμβάσεις […]
Μία εκτίμηση η οποία δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα αλλά ενέχει και την αλαζονεία, είναι πως η θρησκεία βρίσκει έδαφος στην ανέχεια και στο χαμηλό επίπεδο μόρφωσης.
Με βάση τις κατηγορίες που εκτοξεύονται είμαστε η χώρα με τους περισσότερους ναζί στον πλανήτη. Και κάπου ανάμεσα, ένας κοινός νους - με την έννοια της ψύχραιμης αποτίμησης, όχι ανίερων συμβιβασμών - να αισθάνεται πιο ορφανός και πιο σιωπηλός από ποτέ.
Το 1983 ο Δήμος Μούτσης, στο τραγούδι του «Οι γκόμενες», επιχείρησε μία περιγραφή ή μάλλον ένα σκιαγραφικό της μεσαίας τάξης. «Εμείς η μεσαία τάξη/είμεθα η μόνη τάξη/με έντιμη συνείδηση εθνική/ Παρασυρόμενοι όμως απ’ τις άλλες τάξεις/στα νοήματα και στις πράξεις/ δίνουμε χροιά πολιτική/Και όπως είναι φυσικό η μεσαία τάξη/θέλει και εκείνη λιγάκι να διατάξει/να γίνει […]
Οι λέξεις έχουν αρκετές αναγνώσεις και ερμηνείες. Στην ουσία είναι η αντιστοιχία του μέσα κόσμου μας προς τον έξω και όχι το αντίστροφο. Δίνεις την ερμηνεία που θέλεις, που καταλαβαίνεις, που αντέχεις και ορισμένες φορές εκείνη που σε συμφέρει. Η λέξη «συμπερίληψη» εμφανίστηκε στη γλώσσα μας το 1888, όμως είναι τα τελευταία χρόνια που ενεργοποιήθηκε […]
Πριν από λίγα χρόνια, οι δημιουργοί του ελληνικού τραγουδιού βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο. Μία εταιρεία-σκέτο έγκλημα που διαχειριζόταν τα πνευματικά μας δικαιώματα έκλεινε μετά από λογιστικό έλεγχο, η επίσημη πολιτεία να αδιαφορεί, και οι συνθέτες και στιχουργοί διχασμένοι και σε ανοιχτά χαρακώματα. Τότε έπεσε η ιδέα από κάποιους να κάνουμε εμπάργκο στα τραγούδια […]