Κοινό συμπέρασμα και διαπίστωση όσων βρέθηκαν την περασμένη εβδομάδα στα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης του Χρόνη Μπότσογλου στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Ανδρο είναι ότι πολλά από τα έργα του τούς ήταν άγνωστα. Ανθρωποι που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, μαθητές του στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου διετέλεσε ένα διάστημα και πρύτανης, φίλοι και θαυμαστές του ξεναγήθηκαν σε ένα ταξίδι ζωής που ξεκίνησε πριν από περίπου 70 χρόνια, με το πρώτο έργο της έκθεσης που ο Μπότσογλου ζωγράφισε όταν ήταν μόλις 12 ετών και καταλήγει στις περίφημες «Αναφορές», αλλά και στα «Τοπία» του που είναι λιγότερο γνωστά.
Θα μεσολαβήσουν πολλές και διακριτές ενότητες και ανάλογα με τις εποχές θα επηρεαστεί από διαφορετικούς καλλιτέχνες, θα εκφράσει διάφορα ρεύματα, φάσεις και συναισθήματα, τα οποία όμως δεν έκρυψε ποτέ. Αντιθέτως, ο Χρόνης Μπότσογλου διαθέτει μια ειλικρίνεια σε όλες τις πτυχές της τέχνης του και από το ξεκίνημά του ήταν απολύτως «διάφανος». Αυτή η ειλικρίνεια, μας λέει η επιμελήτρια της έκθεσης Μαρία Κουτσομάλλη-Μορό, «μπορεί να φανεί ωμή, δύσκολη, οδυνηρή, αλλά διακατέχεται πάντοτε από μια ενσυναίσθηση και στον πυρήνα της βρίσκεται η αγάπη για τον άλλον, η οποία είναι εκείνη που μας συγκινεί». Αυτός είναι και ο λόγος που η έκθεση φέρει τον τίτλο «Η αδιάλλακτη ειλικρίνεια της ενσυναίσθησης».
Περιεχόμενο για συνδρομητές
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
