Η εννιάχρονη Ντιβάιν Κρουζ ήταν ένα παιδάκι σαν όλα τα άλλα παιδιά με τα οποία έπαιζε στην περιοχή Washington Heights της Νέας Υόρκης όπου ζούσε με την οικογένειά της, όταν ξαφνικά έγινε ένα παιδί εντελώς διαφορετικό από τα άλλα. Ηταν τότε που ξεκίνησαν οι οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις της, οι τρομακτικές φωνές στο κεφάλι της, τότε που κάθε βράδυ εμφανίζονταν μέσα στο παραλήρημα του μυαλού της χέρια πάνω από το κρεβάτι της τη νύχτα απειλώντας τη να τη σκοτώσουν.
Και ήταν τότε που ξεκίνησε το μαρτύριο για τη μικρούλα Ντιβάιν και τους οικείους της: πέρασε την παιδική και εφηβική ηλικία της μπαινοβγαίνοντας στα νοσοκομεία – χρειάστηκε να νοσηλευθεί 12 φορές επί μεγάλα διαστήματα – έπαιρνε ψυχοτρόπα φάρμακα με τις «χούφτες» τα οποία δεν είχαν όμως κανένα αποτέλεσμα ενάντια στη σοβαρή ψυχική διαταραχή με την οποία διαγνώστηκε (schizoaffective disorder, η οποία εκδηλώνεται με συνδυασμό συμπτωμάτων σχιζοφρένειας και διπολικής διαταραχής). Η Ντιβάιν, που διαγνώστηκε και με νοητική ανεπάρκεια, «βυθιζόταν» όλο και περισσότερο. Εγινε μια ασθενής «παγιδευμένη» στα ουρλιαχτά του μυαλού της και στη… σιωπή του έξω κόσμου, έχασε όλα τα αναπτυξιακά ορόσημα, την εκπαιδευτική διαδικασία, το παιχνίδι, τη φιλία, τα πρώτα καρδιοχτύπια, τις εξόδους, αυτά που κάνουν όλα τα άλλα παιδιά καθώς μεγαλώνουν.
Περιεχόμενο για συνδρομητές
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
