Στη χώρα της αστακοµακαρονάδας προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων το βίντεο από µια ταβέρνα όπου έριχναν στο καυτό λάδι ψάρια που σπαρταρούσαν. Μα και ο αστακός ζωντανός βράζει. Ζωντανός και δεµένος για να µη χτυπιέται µέσα στην κατσαρόλα. Και τα σαλιγκάρια ζωντανά τηγανίζονται. Και τα όστρακα ζωντανά τα τρώµε. Και τους αχινούς. Και τις πίνες: Τις ανοίγουµε και ενώ ακόµα κουνιούνται σοκαρισµένες από αυτό που συµβαίνει τους ρίχνουµε λεµόνι για να γίνει το µαρτύριό τους ακόµα πιο θεαµατικό. Στην πραγµατικότητα, εγώ δεν τρώω τίποτε από αυτά που βγάζει η θάλασσα. Δεν είναι ακτιβισµός, δεν είναι βιγκανισµός, δεν είναι καµία από αυτές τις νεοφορεµένες διατροφικές συµπεριφορές που τις υιοθετούµε και νιώθουµε ανώτεροι άνθρωποι. Απλώς δεν µου αρέσει η γεύση τους. Οπότε, µιλώ µε το προβάδισµα του ανώτερου(;) ανθρώπου που δεν έχει διαπράξει ποτέ τέτοιου είδους «κανιβαλισµούς» (άκουσα τη λέξη να χρησιµοποιείται πολλές φορές). Οµως, αν µου άρεσε η γεύση τους, θα τα έτρωγα, όπως τρώω το κρέας. Χωρίς να σκέφτοµαι τον τρόπο µε τον οποίο θανατώνονται. Τρόπο αποτρόπαιο, όπως αποτρόπαιες ήταν οι εικόνες µε τα αλευρωµένα ψάρια που χτυπιόντουσαν στο πυρωµένο τηγάνι µε το καυτό λάδι. Είναι όµως άδικο να ρίχνουµε όλο το ανάθεµα στους ταβερνιάρηδες που έκαναν το λάθος να ανεβάσουν το βίντεο. Την πάτησαν. Δεν σκέφτηκαν ούτε λεπτό πως αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό. Γιατί έτσι έχουν µάθει να κάνουν. Δεν σκέφτηκαν και πως τον καιρό της πολιτικής ορθότητας περισσότερη ενέργεια καταναλώνουµε για να βρίσουµε και να λοιδορήσουµε τους άλλους παρά για να διορθώσουµε τα πράγµατα. Ωραία λοιπόν, ας το αποφασίσουµε και ας σταµατήσουµε να τρώµε οτιδήποτε µαγειρεύεται (ή τρώγεται) ζωντανό. Οταν όµως καταναλώνουµε τους αστακούς χωρίς να υπάρχει αύριο, όταν επιλέγουµε το εστιατόριο µε το ενυδρείο και τα ζωντανά ψάρια γιατί «ό,τι σερβίρει είναι φρέσκο» και όταν χρησιµοποιώντας τη βελόνα βγάζουµε το εσωτερικό του κοχυλιού από το κέλυφός για να το καταπιούµε ενώ αυτό κινείται µέσα στο στόµα µας, συµµετέχουµε και εµείς στον κανιβαλισµό που τώρα καταγγέλλουµε. Ο νόµος τιµωρεί όποιον βασανίζει τα ζώα, έλεγαν στην τηλεόραση. Τότε θα έπρεπε ήδη αυτός ο νόµος να έχει κλείσει όλες τις ταβέρνες και τα εστιατόρια (και είναι πάρα πολλά) που σερβίρουν αστακούς. Θα έπρεπε και τα χταπόδια, που τα θανατώνουµε µε τον πιο άγριο τρόπο, να τα προστατεύσει. Αυτά γιατί δεν τα λυπόµαστε όταν τα κοπανάµε στα βράχια; Πρέπει να επανεκτιµήσουµε σοβαρά το θέµα της διατροφής µας; Πιθανώς. Και, αν θέλουµε και µπορούµε, ας αλλάξουµε ό,τι µας χαλάει. Ας κόψουµε και το κρέας αν αποφασίσουµε πως δεν πρέπει να εκτρέφουµε ζώα αποκλειστικά και µόνο για να τα στείλουµε στο σφαγείο. Ας κόψουµε και το µέλι αν αποφασίσουµε πως είναι ατιµία να κλέβουµε τον κόπο της µέλισσας. Ας τα κόψουµε όλα αν έτσι µπορούµε να γίνουµε καλύτεροι άνθρωποι, παραµένοντας την ίδια στιγµή υγιείς. Σίγουρα όµως δεν είµαστε καλύτεροι άνθρωποι όταν βάζουµε τους άλλους στον τοίχο και τους πυροβολούµε µε την πρώτη ευκαιρία. Ας τους αφήσουµε έστω τον χρόνο να συνειδητοποιήσουν το λάθος τους (αν κάνουν κάτι λάθος) και να το διορθώσουν.